Sukulenty

  • Galeria fotografii


Ogród Botaniczny Uniwersytetu Wrocławskiego posiada jedną z największych kolekcji sukulentów w Polsce. Liczy ona ok. 700 gatunków z rodziny Cactaceae i ok. 1400 gatunków innych sukulentów i ciągle jest powiększana. W dziale tym zgromadzone są sukulenty z całego świata, pochodzące z najsuchszych miejsc na naszym globie, głównie z pustyń i obszarów górskich znajdujących się w strefie tropikalnej. Ale nie tylko, gdyż i w naszej strefie klimatycznej występują przedstawiciele tej grupy roślin, np. popularne rojniki i rozchodniki. Nazwa "sukulenty" pochodzi od łacińskiego słowa succus, czyli sok.

Sukulenty posiadają zdolność magazynowania wody w mięsistych organach zawierających specjalną tkankę wodną, zwaną miękiszem wodnym, co pozwala im przetrwać długotrwałe okresy suszy. Podzielić je można na sukulenty łodygowe (kaktusy, wilczomlecze), liściowe (grubosze, aloesy, agawy) i korzeniowe (głównie z rodzin dyniowatych i trojeściowatych oraz niektóre gatunki pelargonii). Charakteryzują się znacznie ograniczoną transpiracją, a system korzeniowy mają płytki i słabo rozwinięty. Tego typy rośliny zaliczane są do kserofitów, czyli suchorostów. Kolekcja sukulentów w Ogrodzie rozmieszczona jest w trzech szklarniach i na terenie otwartym.

Szklarnie to: kaktusiarnia, "Sukulenty Afryki" i "Sukulenty Meksyku". W kaktusiarni zgromadzone są kaktusy występujące na kontynencie amerykańskim oraz część sukulentów rosnących na innych obszarach. Niektóre rośliny zostały wysadzone bezpośrednio w gruncie. Można tu zobaczyć wysokie gatunki kaktusów, jak Cereus jamacaru, liczne agawy, drzewiaste formy wilczomleczy, np. Euphorbia tirucalli czy E. ramipressa, a także rośliny z rodzajów Aloe, Crassula i Sansevieria. Na parapecie natomiast wyeksponowane są w doniczkach niskie formy kaktusów i innych sukulentów. "Sukulenty Afryki" to ekspozycja obejmująca gatunki występujące wyłącznie na kontynencie afrykańskim, czyli liczne aloesy, wilczomlecze, grubosze, stapelie, przypołudniki i wiele innych. Wśród wilczomleczy wyróżniają się gatunki przypominające wyglądem kaktusy, choć nimi nie są. Jest to zjawisko KONWERGENCJI, czyli upodabniania się roślin występujących w podobnych warunkach siedliskowych.

Interesującym gatunkiem jest np. Pachypodium lamerei - roślina o pniu pokrytym mocnymi cierniami i zwieńczonym pióropuszem liści, występująca wyłącznie na Madagaskarze. Jednak najciekawszą grupą roślin w tej szklarni jest rodzina przypołudnikowatych - Aizoaceae, i jej główny przedstawiciel - rodzaj Lithops. Rośliny te zwane są potocznie "żywymi kamieniami", gdyż swoim wyglądem upodabniają się do kamienistego podłoża, na którym rosną. Zjawisko to nazywane jest MIMIKRY. - "żywe kamienie" zawierają ponad 90% wody i są w najwyższym stopniu przystosowane do siedliska fizjologicznie suchego. W szklarni "Sukulenty Meksyku" zgromadzono rośliny występujące wyłącznie na obszarze Meksyku, głównie z rodzin Cactaceae, Agavaceae i Crassulaceae. Wśród roślin rozmieszczone są eksponaty - przykłady gospodarczego wykorzystywania sukulentów w Meksyku, np. przedmioty wykonane z włókna agaw. Przedstawiono tu również cykl produkcyjny tequili, czyli popularnej w Meksyku wódki, wytwarzanej wyłącznie z soku niektórych agaw, a także wyroby rękodzielnicze miejscowych Indian.

Na terenie otwartym Ogrodu, na kwaterze przy wejściu do kaktusiarni, można obejrzeć wysadzone w żwirze gatunki kaktusów mrozoodpornych (głównie opuncji), które bardzo dobrze rosną, kwitną i owocują w naszych warunkach klimatycznych, bez konieczności przenoszenia ich na zimę do ciepłych pomieszczeń. Znoszą one nawet silne mrozy. Rośliny te można również zobaczyć w dziale systematyki roślin, wysadzone na pagórku między palmiarnią a kaktusiarnią. W tymże dziale rosną też sukulenty z rodziny Crassulaceae. Są to rojniki i rozchodniki występujące w naszej strefie klimatycznej.

Jacek Kański

Polub Ogród Botaniczny na Facebooku

Sonda

Czy odwiedziłaś/eś już nasz Ogród?