alt

TRAWY - RABATOWE

Pojęcie „trawy rabatowe" pojawiło się stosunkowo niedawno, bo w drugiej połowie XX wieku. Obejmuje ono ozdobne gatunki roślin należących do rodzin: wiechlinowatych (Poaceae), turzycowatych (Cyperaceae) i sitowatych (Juncaceae). Pierwszym, który w ogrodnictwie ozdobnym zaczął stosować trawy rabatowe był niemiecki ogrodnik i hodowca roślin Karl Foerster (1874–1970). Podróżując po różnych krajach, gromadził ciekawe okazy dziko rosnących traw, sitów i turzyc i uprawiał je w swoim prywatnym ogrodzie w Bornim pod Poczdamem, gdzie powstała jedna z największych na świecie kolekcji.

O wartości dekoracyjnej traw decyduje ich zróżnicowany pokrój i wysokość, interesująca barwa liści i źdźbeł oraz uroda delikatnych kwiatostanów.

Ponieważ rozrastają się w różny sposób, mogą tworzyć luźne lub zbite kępy bądź tzw. darń. Dzieli się je na gatunki wysokie (ponad 100 cm) – miskant chiński (Miscanthus sinensis), trawa pampasowa (Cortaderia selloana), średnio wysokie (30–100 cm) – manna mielec (Glyceria maxima), turzyca Buchanana (Carex buchananii), i niskie – kostrzewa owcza (Festuca ovina), sesleria skalna (Sesleria varia).

Jednym z głównych dążeń hodowców było uzyskanie niezwykłej barwy liści. Szczególnie dużo odmian ma liście pasiaste, np. mozga trzcinowata (Phalaris arundinacea) ‘Tricolor’ czy turzyca „ptasie łapki” (Carex ornithopoda) ‘Variegata’. Doskonałym akcentem rabaty mogą być odmiany rosplenicy (piórkówki) amerykańskiej (Pennisetum americanum) – ‘Jester’ o liściach zielono-różowych lub ‘Purple Majesty’ o liściach purpurowych. Istnieje również wiele gatunków przebarwiających się jesienią, np. imperata cylindryczna (Imperata cylindrica) czy spartyna grzebieniasta (Spartina pectinata). Ciekawe są gatunki i odmiany, których liście mają niebieski odcień, jak: kostrzewa ametystowa (F. amethystina) czy strzęplica sina (Koeleria glauca). Wiele traw zawdzięcza swoje walory ozdobne wyjątkowo interesującym kwiatostanom, które często wykorzystuje się na suche bukiety. Do najcenniejszych pod tym względem zalicza się trawę pampasową, rosplenice (Pennisetum), ostnice (Stipa), drżączki (Briza), miskanty (Miscanthus). Cenne do nasadzeń rabatowych są gatunki zimozielone, takie jak turzyce – Carex plantaginea, C. umbrosa, kostrzewy – Festuca alpina, F. punctoria czy bambusy – Sasa pumila, Pseudosasa japonica.

Dzięki dużej różnorodności cech dekoracyjnych i wymagań siedliskowych trawy mają szerokie zastosowanie na terenach zieleni. Ze względu na niskie koszty zakładania i utrzymania nasadzeń, łatwą uprawę oraz dużą odporność na choroby i szkodniki są chętnie wykorzystywane przez architektów krajobrazu przy projektowaniu parków i ogrodów. Okazałe kępy wysokich traw bardzo dobrze prezentują się na tle drzew i krzewów lub sadzone pojedynczo na trawnikach. Stanowią doskonałe tło dla innych roślin rabatowych, na przykład warto je zestawiać z rozchodnikiem olbrzymim, dalią, paciorecznikiem czy jeżówką. Stanowiska ciepłe i słoneczne można obsadzać różnymi odmianami miskantów, prosa rózgowatego (Panicum virgatum), palczatki Gerarda (Andropogon gerardii) czy spartyny grzebieniastej. Na stanowiska zacienione nadają się: obiedka szerokolistna (Chasmanthium latifolium), szarobródek syberyjski (Spodiopogon sibiricus), śmiałek darniowy (Deschampsia caespitosa). Wysokie trawy można wykorzystywać w ogrodzie jako osłony. Sadząc je w małych ogrodach, należy pamiętać, że gatunki ekspansywne szybko się rozrastają, zagłuszając inne rośliny. Należą do nich: miskant cukrowy (M. sacchariflorus), trzcina pospolita (Phragmites australis), wydmuchrzyca piaskowa (Leymus arenarius).

Gatunki preferujące stanowiska wilgotne i podmokłe doskonale nadają się do obsadzania zbiorników wodnych. Bezpośrednio w wodzie wraz z pałką i tatarakiem ładnie komponuje się manna mielec (Glyceria maxima) i trzcina pospolita (Phragmites australis). W strefie nadbrzeżnej obok kosaćców, krwawnicy i niezapominajek warto posadzić rajgras wyniosły (Arrhenatherum elatius), trzęślicę modrą (Molinia caerulea) czy wyczyńca łąkowego (Alopecurus pratensis). Rośliny te, wkomponowane w kamienie wokół zbiornika, nadadzą mu naturalny wygląd.

Trawy znajdują także zastosowanie w tworzeniu ogrodów skalnych. Warte uwagi są tu słabo rosnące trawy występujące naturalnie w rejonach górskich niskie trawy z rejonów górskich: kostrzewy – owcza, miotlasta (F. gautieri), sina (F. glauca); wiechliny – badeńska (Poa badensis) i cebulkowata (P. bulbosa), a także perłówka siedmiogrodzka (Melica transsilvanica) i seslerie (Sesleria sp.).

Warto zwrócić uwagę na jeszcze jedno zastosowanie traw, mianowicie wzmacnianie suchych, piaszczystych skarp. Nadają się do tego gatunki o silnym i zwartym systemie korzeniowym: wydmuchrzyca piaskowa, spartyna grzebieniasta i piaskownica zwyczajna (Ammophila arenaria). Stanowią one ochronę przeciwerozyjną.

Wstecz

COPYRIGHT © Daniel Skarżyński 2008Sebastian Gąsior 2016