alt

ZIELONE KOBIERCE

Trawy gazonowe mają istotne znaczenie dla ogrodów oraz zieleni miejskiej. Trudno sobie wyobrazić ogród czy park bez zielonej powierzchni żywego dywanu. Eksponują piękno kształtów i barw innych roślin oraz uwydatniają detale ogrodowej architektury. Oprócz tego pełnią również funkcję rekreacyjną. Są idealnym miejscem gier i zabaw dla dzieci. Na trawnikach organizuje się spotkania towarzyskie, grillowanie i pikniki. Można beztrosko wylegiwać się na nich, ciesząc się słońcem i błękitem nieba, a w letnie poranki biegać boso po rosie.

Powierzchnie trawnikowe spełniają wiele funkcji ekologicznych, co ma ogromne znaczenie na terenie miast. Wytwarzają dużą ilość tlenu – 100 m kw. trawnika wydziela go tyle, ile potrzebuje do oddychania kilka osób. Trawy wykazują dużą zdolność przyjmowania gazowych zanieczyszczeń powietrza, pyłów i metali ciężkich. Intensywne parowanie wody z powierzchni trawnika zwiększa wilgotność powietrza, a co za tym idzie –obniża jego temperaturę przy gruncie. W upalne dni temperatura spada nawet o 6–7°C. Trawniki zmniejszają także prędkość ruchu powietrza, dzięki czemu hamują rozprzestrzenianie się kurzu ulicznego i przyczyniają się do tłumienia hałasu, co w dużych miastach stwarza bardziej sprzyjające warunki życia mieszkańców.

W zależności od użytkowania i położenia, trawniki zakładane są w różny sposób, obsiewne innymi mieszankami traw i różnią się nieco sposobem pielęgnowania.

Trawniki dywanowe mają stanowić piękne tło dla rabat kwiatowych i podkreślać walory architektury. Gleba pod tego typu trawniki wymaga szczególnie starannego przygotowania. Do zakładania trawników dywanowych używa się jednego, najwyżej dwóch gatunków traw (np. kostrzewa nitkowata – Festuca tenuifolia, mietlica pospolita – Agrostis capillaris). W sezonie powinny być koszone co 3–4 dni.

Trawniki parkowe zakładane są na dużych powierzchniach, często w zróżnicowanych warunkach glebowych i świetlnych. Trawniki takie kosi się rzadko, 3–4-krotnie w okresie wegetacyjnym, a podlewanie na ogół nie jest stosowane. Trawy powinny charakteryzować się dużą wytrzymałością na niesprzyjające warunki siedliskowe (mietlica pospolita, kostrzewa owcza – F. ovina, i czerwona – F. rubra, wiechlina łąkowa – Poa pratensis).

Trawniki łąkowe koszone są w sezonie tylko 2–3 razy. Z biegiem lat pojawiają się na nich gatunki charakterystyczne dla łąk – trawy wysokie, rośliny motylkowe, zioła. Duża liczba gatunków powoduje, że trawnik zmienia się w ciągu sezonu pod względem struktury i kolorystyki.

Trawniki sportowe, czyli boiska trawiaste wymagają doboru odpowiedniej lokalizacji oraz uwzględnienia nawadniania, drenowania, a nawet ogrzewania. Teren trzeba bardzo dobrze wyrównać. Darń powinna być niska, zwarta, elastyczna i wytrzymała na intensywną eksploatację. Murawa boiska musi zabezpieczać graczy przed urazami i stworzyć optymalne warunki odbijania, toczenia i prowadzenia piłki. Ważne są także wysokie walory estetyczne i kolorystyczne nawierzchni – często kosi się je w pasy lub kratę.

Trawniki rekreacyjne mają cechy pośrednie między trawnikami parkowymi a sportowymi. Zajmują duże powierzchnie, przeznaczone na wypoczynek, zabawy, imprezy kulturalne i sportowe. Często są uzupełnieniem parków miejskich. Podłoże nie wymaga tak precyzyjnego przygotowania jak pod trawnik sportowy ani tak starannego doboru roślin do siewu. Powinny to być gatunki odporne na deptanie i ugniatanie. Trawę kosi się raz w tygodniu i podlewa w czasie suszy.

Trawniki specjalne zakłada się w miejscach gdzie panują, szczególnie trudne warunki glebowe czy wilgotnościowe (skarpy, parkingi). Trawniki na skarpach chronią glebę przed erozją i są tworzone z roślin o silnym systemie korzeniowym (wiechlina łąkowa, perz właściwy – Elymus repens, syn. Agropyron repens). Na parkingach sieje się trawy o bardzo dużej wytrzymałości na ugniatanie i działanie spalin, np. kostrzewę czerwoną i owczą. Trawy wsiewa się między kamienną kostkę lub w ażurowe płyty betonowe.

Wstecz

COPYRIGHT © Daniel Skarżyński 2008Sebastian Gąsior 2016